Deze recensie komt uit de Jazzflits 92 en is geschreven door Herman te Loo.
In deze kolommen is de laatste tijd nogal wat te doen
geweest om oude en nieuwe tenorhelden, of het ontbreken
daarvan. En daar waren we bijna Rinus Groeneveld bij
vergeten. Want er zijn in Nederland weinig tenoristen met
een zo kamerbreed geluid als Rinus.
En nu is er na lange
tijd gelukkig weer eens een cd van hem, 'Big Ali' geheten.
En na drie al erg lekkere souljazz-nummers (waaronder
het titelnummer, de enige eigen compositie) is het bij
'Polka Dots and Moonbeams' helemaal raak. Begeleid door
het Hammondorgel van Jan Reinen zet Groeneveld een
hartverscheurende ballad neer die in alles riekt naar Ben
Webster. En zoals bekend, zijn het toch de ballads die de
mannen van de jongens onderscheiden.
Aan het eind doet
hij dat met 'Where Are You' nog eens dunnetjes over, en
onderweg hebben we dan nog een 'Gravy Waltz' gehad die
net zo vet is als de jus van de titel, een op fluit gespeeld
'Tequila' (waar Roland Kirk om de hoek komt kijken), en
Minnie Rippertons hit 'Lovin' You', die hij met Rollinsachtige
bravoure vertolkt.
Over de ritmesectie kunnen we
kort zijn: die doet degelijk z'n werk en ziet af van solo's.
Jan Reinen is precies de groovende pianist/organist die
Groenveld nodig heeft om z'n kunsten te vertonen. Wereldschokkend
of virtuoos is het absoluut niet, maar wel
doordrenkt van een ferme scheut blues en met een gevoel
voor melodie waar veel jonkies (in en buiten Nederland)
een punt aan kunnen zuigen.
(Herman te Loo)